?????? ???? ???? ??? ????

جلوه نصیب زندگی روستاها، مردم باصفا و بی آلایش آن می‌باشند. انسان هایی با سبک زندگی متفاوت و کوشش و کوششی نقطه پایان ناپذیر، زندگی مسجد قبا مشهد را آنقدر دلپذیر می کنند که مردم خسته از روزمرگی ها، به روستاها پشتیبانی می‌آورند تا سهمی از سرزندگی و نشاط آنان داشته باشند. پیشه همسایه جواهرده آدرس مسجد قبا مشهد باغداری، کشاورزی و دامداری هست و بیشتر آن ها از طریق گردشگری، اجاره خانه و فروش تولیدات شان درآمد استخراج می کنند. لباس رزرو مسجد قبا مشهد های محلی زیبای زنان و مردان روستا در پای کوبی ها و مناسبت های گوناگون جلوه زیبایی به مراسم و آئین ها می‌دهد. هرچند امروزه از این نوع خرقه ها کمتر استعمال می شود. کشتی گیله مردی هنوز بین برخی از مردم طرفدار دارد و هر از گاهی این مراسم جالب به ویژه دربین کشتی شماره تلفن مسجد قبا مشهد گیران مازندرانی و گیلانی برگزار می شود. بازار محلی نیز قسمت دیگر سرزندگی و رونق در جواهرده می باشد. مردمی که با زبان شیرین گیلکی در بازارهای محلی روباز خود سعی می کنند نتیجه ها کارایی و دسترنج خود را به فروش برسانند و زندگی خود را به پیش ببرند. 2000 نفر مردم بومی جواهرده (2500 خانوار، مطابق سرشماری سال 90)، شما را به تحسین زیبایی ها و نفسی عمیق از هوای تمیز کوهستان دعوت می کنند. آداب و رسوم خود در عین تکرار، شکل دیگری به زندگی و ذهن و جان را جلا میدهد. در روستای جواهرده نیز رسوم و جشن و پای کوبی هایی وجود داشت و دارااست که زندگی مردم را نو می کند، لینک و پیوند میان آنها را عمیق تر می سازد و یک نواختی را کنار می‌زند. جشن گِلکار مسجد آدینه، جشنی دیرین و مذهبی، هر سال در نخستین جمعه ماه اسد یا هفدهم مرداد ماه برگزار میشد. کشاورزان و دامداران برای برکت بخشی به تولید ها و نذر سالمی خانواده خود، از شیر دام های خود به جای آب برای ساخت گِل فایده می بردند و با سلام و صلوات از این گل تشکیل شده، دیوارهای مسجد را گل کاری می کردند. در برخی متن‌ها و از نقل پیمان هایی که افراد گوناگون از گذشتگان کرده اند، یاد شده است که این شغل تنها به دست دوشیزگان ایفا می شد و مردان حق نداشتند در اجرا آن سهیم باشند. بعد از برگزاری این دین، مردم به جشن و پایکوبی و شور می پرداختند، کُشتی گیران مازنی و گیلانی تحمیل خود را به صورت یکدیگر می کشیدند، نوای دلچسب سرنا و دهل، هیجان و شادی را در کوچه پس کوچه های روستا پخش می کرد. در نقطه پایان مراسم، برپایی بازار فرصتی برای عرضه هنر و تولیدها اهالی روستای جواهرده و مردم مهمان بود. ‌مسجد عزیز آدینه این گونه هم به زندگی مادی و هم به زندگی معنوی مردم رونق می داد و در روزهای خوشی و رنج هواخواهی آنان بود. این جشن و پایکوبی برای مدتی به بیماری آلزایمر سپرده شده بو؛د اما موقتا برای نگهداری فرهنگ و آیین های زیبا و پرمفهوم دیرین بنا شده است تا دوباره به این سنت رونق ببخشند و آن را از موادتشکیل دهنده گردشگری جواهرده کنند. یکی‌از‌از سایر از پای کوبی های قدیمی جواهرده، رسم تیرماه سیزده نام دارد. این جشن و پایکوبی از رسوم ایرانیان قدیم و مردم طبرستان (1) می باشد که هر ساله به خیال توفیق مردم ایران بر ضحاک و ناکامی ستمگری و ظلم در هر نقطه استان مازندران برگزار می شود. تیرماه سیزده بر خلاف نامش در اواسط آبان، دوازده یا سیزدهم این ماه پای کوبی گرفته می‌شود. برهان این نامگذاری برگزاری پایکوبی در شب سیزدهم تیر ماه برحسب تقویم طبری (تقویمی که مردم طبرستان در قدیم از آن به کارگیری می کردند.) هست که با هماهنگی آن با تقویم خورشیدی با 12 یا 13 آبان مصادف میشود. درین جشن و پای کوبی باشکوه که تشابه هایی به جشن و پای کوبی یلدا نیز دارد مردمان با رسوم ویژه و تنظیم سیزده خوراکی به استقبال این پای کوبی می رفتند. شعر خوانی، چوب خوردن از لال ها، خوراکی های منحصر جشن و پایکوبی تیرماه سیزده، شب بلند و سرد مردم روستای جواهرده را گرم می کرد و به آنها دلگرمی می بخشید. هرچند این پای کوبی در مکان های متعدد استان مازندران با سنت های پاره ای متعدد و بنا بر جغرافیای آن مکان برگزار می شد. مردم روستا جواهرده برای نگه داشتن حساب روزهای زندگی خود از تقویم گالشی یا گیلکی استفاده می کردند. برگزاری مراسم مختلف به ویژه تیرماه سیزده، عید نوروز و گلکار مسجد آدینه، پرداخت خراج و مالیات، احتساب زمان کاشت و برداشت محصولات کشاورزی و دامی همه وابسته بدین تقویم گالشی بوده هست. مردم جواهرده، نوروز (عید نوروز بل) را آغاز فصل بهار و اول فروردین جشن نمی گرفتند، برای آنها استارت سال روزهای اواسط مرداد بود و این روز را در مابین روزهای 13 تا 17 مرداد پای کوبی می گرفتند. ماه های سال گیلکی بنابراین قرار می گرفت: عید باستانی ماه، کرچه ماه، ارکه ماه، تیر ماه، موردال ماه، شرر ماه، امیر ماه، اول ماه، سیه ماه، ده ماه، ورفه ماه، اسفندار ماه.

جلوه نصیب زندگی روستاها، مردم باصفا و بی آلایش آن می‌باشند. انسان هایی با سبک زندگی متفاوت و کوشش و کوششی نقطه پایان ناپذیر، زندگی مسجد قبا مشهد را آنقدر دلپذیر می کنند که مردم خسته از روزمرگی ها، به روستاها پشتیبانی می‌آورند تا سهمی از سرزندگی و نشاط آنان داشته باشند. پیشه همسایه جواهرده آدرس مسجد قبا مشهد باغداری، کشاورزی و دامداری هست و بیشتر آن ها از طریق گردشگری، اجاره خانه و فروش تولیدات شان درآمد استخراج می کنند. لباس رزرو مسجد قبا مشهد های محلی زیبای زنان و مردان روستا در پای کوبی ها و مناسبت های گوناگون جلوه زیبایی به مراسم و آئین ها می‌دهد. هرچند امروزه از این نوع خرقه ها کمتر استعمال می شود. کشتی گیله مردی هنوز بین برخی از مردم طرفدار دارد و هر از گاهی این مراسم جالب به ویژه دربین کشتی شماره تلفن مسجد قبا مشهد گیران مازندرانی و گیلانی برگزار می شود. بازار محلی نیز قسمت دیگر سرزندگی و رونق در جواهرده می باشد. مردمی که با زبان شیرین گیلکی در بازارهای محلی روباز خود سعی می کنند نتیجه ها کارایی و دسترنج خود را به فروش برسانند و زندگی خود را به پیش ببرند. 2000 نفر مردم بومی جواهرده (2500 خانوار، مطابق سرشماری سال 90)، شما را به تحسین زیبایی ها و نفسی عمیق از هوای تمیز کوهستان دعوت می کنند. آداب و رسوم خود در عین تکرار، شکل دیگری به زندگی و ذهن و جان را جلا میدهد. در روستای جواهرده نیز رسوم و جشن و پای کوبی هایی وجود داشت و دارااست که زندگی مردم را نو می کند، لینک و پیوند میان آنها را عمیق تر می سازد و یک نواختی را کنار می‌زند. جشن گِلکار مسجد آدینه، جشنی دیرین و مذهبی، هر سال در نخستین جمعه ماه اسد یا هفدهم مرداد ماه برگزار میشد. کشاورزان و دامداران برای برکت بخشی به تولید ها و نذر سالمی خانواده خود، از شیر دام های خود به جای آب برای ساخت گِل فایده می بردند و با سلام و صلوات از این گل تشکیل شده، دیوارهای مسجد را گل کاری می کردند. در برخی متن‌ها و از نقل پیمان هایی که افراد گوناگون از گذشتگان کرده اند، یاد شده است که این شغل تنها به دست دوشیزگان ایفا می شد و مردان حق نداشتند در اجرا آن سهیم باشند. بعد از برگزاری این دین، مردم به جشن و پایکوبی و شور می پرداختند، کُشتی گیران مازنی و گیلانی تحمیل خود را به صورت یکدیگر می کشیدند، نوای دلچسب سرنا و دهل، هیجان و شادی را در کوچه پس کوچه های روستا پخش می کرد. در نقطه پایان مراسم، برپایی بازار فرصتی برای عرضه هنر و تولیدها اهالی روستای جواهرده و مردم مهمان بود. ‌مسجد عزیز آدینه این گونه هم به زندگی مادی و هم به زندگی معنوی مردم رونق می داد و در روزهای خوشی و رنج هواخواهی آنان بود. این جشن و پایکوبی برای مدتی به بیماری آلزایمر سپرده شده بو؛د اما موقتا برای نگهداری فرهنگ و آیین های زیبا و پرمفهوم دیرین بنا شده است تا دوباره به این سنت رونق ببخشند و آن را از موادتشکیل دهنده گردشگری جواهرده کنند. یکی‌از‌از سایر از پای کوبی های قدیمی جواهرده، رسم تیرماه سیزده نام دارد. این جشن و پایکوبی از رسوم ایرانیان قدیم و مردم طبرستان (1) می باشد که هر ساله به خیال توفیق مردم ایران بر ضحاک و ناکامی ستمگری و ظلم در هر نقطه استان مازندران برگزار می شود. تیرماه سیزده بر خلاف نامش در اواسط آبان، دوازده یا سیزدهم این ماه پای کوبی گرفته می‌شود. برهان این نامگذاری برگزاری پایکوبی در شب سیزدهم تیر ماه برحسب تقویم طبری (تقویمی که مردم طبرستان در قدیم از آن به کارگیری می کردند.) هست که با هماهنگی آن با تقویم خورشیدی با 12 یا 13 آبان مصادف میشود. درین جشن و پای کوبی باشکوه که تشابه هایی به جشن و پای کوبی یلدا نیز دارد مردمان با رسوم ویژه و تنظیم سیزده خوراکی به استقبال این پای کوبی می رفتند. شعر خوانی، چوب خوردن از لال ها، خوراکی های منحصر جشن و پایکوبی تیرماه سیزده، شب بلند و سرد مردم روستای جواهرده را گرم می کرد و به آنها دلگرمی می بخشید. هرچند این پای کوبی در مکان های متعدد استان مازندران با سنت های پاره ای متعدد و بنا بر جغرافیای آن مکان برگزار می شد. مردم روستا جواهرده برای نگه داشتن حساب روزهای زندگی خود از تقویم گالشی یا گیلکی استفاده می کردند. برگزاری مراسم مختلف به ویژه تیرماه سیزده، عید نوروز و گلکار مسجد آدینه، پرداخت خراج و مالیات، احتساب زمان کاشت و برداشت محصولات کشاورزی و دامی همه وابسته بدین تقویم گالشی بوده هست. مردم جواهرده، نوروز (عید نوروز بل) را آغاز فصل بهار و اول فروردین جشن نمی گرفتند، برای آنها استارت سال روزهای اواسط مرداد بود و این روز را در مابین روزهای 13 تا 17 مرداد پای کوبی می گرفتند. ماه های سال گیلکی بنابراین قرار می گرفت: عید باستانی ماه، کرچه ماه، ارکه ماه، تیر ماه، موردال ماه، شرر ماه، امیر ماه، اول ماه، سیه ماه، ده ماه، ورفه ماه، اسفندار ماه.