?????? ???? ???? ??? ????

شریعت در اصطلاح قرآن کریم و مهربان روش و روشى می باشد که براى امتى شماره تلفن مسجد قبا مشهد از امتها، یا پیامبرى از پیامبران، انتخاب شده است و در اصطلاح فقها مجموعۀ احکام شرعى هست که پروردگار آن را از طریق پیامبران به مردم رسانده می‌باشد. احکام شریعت اسلام، همۀ بعدها زندگی انسان را در بر می گیرد و قرآن و سنت دو منبع اساسی آن میباشند. آدرس مسجد قبا مشهد

راغب اصفهانی در کتاب مفردات القرآن می‌گوید: الشرع: یعنی راهی روشن و واضح. گفته می‌شود: شَرَعتُ له طریقاً، یعنی راهی را برای او تبیین کردم. و چنین راهی را شِرع، شَرع و شریعه نامیده‌اند. مسجد قبا مشهد و در قرآن این لفظ برای نحوه الهی به استعاره گرفته شده و فرموده: «شِرْعَةً وَ مِنْهاجاً».[۱][۲]

در اصطلاح فقها مراد از شریعت، مجموعۀ احکام شرعى می‌باشد که معبود آن را براى بندگان خود سنّت قرار داده است و از طریق پیامبران ابلاغ گردیده و در بردارندۀ احکامى می باشد که اوّلًا، رابطۀ آدم را با خودش و ثانیاً، رابطۀ اورا با پروردگارش و ثالثاً، رابطۀ او را با همنوعانش تنظیم مى‌کند.

پس شریعت، نظام فراگیرى می‌باشد که تمامى جوانب و زوایاى زندگى آدمى را در برمى‌گیرد و شریعت اسلامى نیز یعنى دسته‌اى از احکام، مقرّرات و قواعد شرعى که خداى عزّ وجلّ آن را براى بندگان خود تشریع کرده و برگزیده می‌باشد و توسط خاتم پیامبران حضرت محمّد بن عبداللّٰه صلی الله علیه و آله ابلاغ شد‌ه‌است.[۳]

نسبت شریعت با آیین
دین و شریعت هر دو به معنای شیوه هست، البته قرآن شریعت را در معنای روش و روشی خاص برای امتی یا پیامبری خاص به شغل می برد. در‌حالتی که در خصوص امت های متعدد میفرماید: «لِآحادٍّ جَعَلْنا مِنْکمْ شِرْعَةً وَ مِنْهاجا[۴]؛ برای هر کدام از شما شرع و راهی قرار دادیم». ولی دین، یک قانون و روش الهیِ عمومی برای کل امت‌هاست

از این روی شریعت -بجز شریعت خاتم پیامبران، حضرت محمد (صلی الله علیه وآله)- نسخ می‏ پذیرد، اما دین به معنای گران قدر خود نسخ نمی‏‌پذیرد، یعنی این گونه نیست که حکم آن پس از مدتی برداشته شود. آئین از نخستین بوده و بعدا هم خواهد بود. پس خدا بندگان خود را جز به یک آئین که همان اسلام و تسلیم در عوض اوست موظف نساخته: «إِنَّ الدِّینَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلام[۵]‏؛ همانا دین نزد آفریدگار اسلام (تسلیم فرمان خدا شدن) می‌باشد.»[۶]

شریعت اسلام
در آئین اسلام، کتاب خداوند (قرآن) و سنّت دو منبع مهم شریعت اند که مجتهدان برای به دست آوردن احکام و تکالیف شرعی به آن دو رجوع و برگشت می‌کنند.[۷] همچنین «شارع»، به معنای واضع و تشریع کننده شریعت، خدای متعال و به معنای تبیین و تعبیر کننده آن، رسول اعظم صلّی اللّه‌ علیه و آله است.[۸]

بعضی از ویژگی های شریعت اسلام عبارتند از:

قلمرو جامع شریعت اسلام: شریعت اسلام قلمروی جامع دارد و تمامی بعدها حیات بشری را دربرمیگیرد؛[۹] اعم از امور عبادی، مسائل مربوط به خانواده، مسائل مربوط به معاملات و مسائل حکومتی و ...
تبعیت شریعت از مصالح و مفاسد: از طریقه فقهای شیعه، احکام و تکالیفی که خدا متعال مقرر کرده، تابع مصالح و مفاسد می‌باشد؛ به این مضمون‌ که معبود بدانچه مصلحت بندگان در آن بوده فرمان کرده و از آنچه برای آن ها مفسده داشته نهی کرده است.[۱۰]
شل گیری شریعت اسلام: آفریدگار متعال شریعت را آسان قرار داده می باشد. قرآن کریم ومهربان بابیان ها گوناگون به‌این نوشته ی علمی تصریح کرده است. در آیه‌ای می فرماید: «لایُکَلِّفُ اللّه‌ُ نَفْساً إلاّ وُسْعَها[۱۱]؛ خدا هیچ کس را تکلیف نمی‌کند مگر به قدر توانایی او». و در آیه‌ای دیگر آمده است: «وَ ما جَعَلَ عَلَیْکُمْ فِی الدِّینِ مِنْ حَرَجٍ[۱۲]؛ و در دین (در رده تکلیف) بر شما مشقت و رنج ننهاده می‌باشد». و در آیه‌ ای دیگر خداوند بعداز بیان این حکم که در صورت دسترس نداشتن به آب، با خاک منزه مجموعهّم فرمایید، می فرماید: «ما یُرِیدُ اللّه‌ُ لِیَجْعَلَ عَلَیْکُم مِن حَرَجٍ[۱۳]؛ خداوند نمیخواهد هیچ گونه رنج برای شما قرار دهد». از این رو، پروردگار متعال هم در رده جعل و تشریعِ حکم، حکمی حرجی و سختی زا حال و روز نکرده؛ و هم در شرایطی که که بر اثر پیدایی موقعیت و عوارضی، حکمی برای مکلّف حرجی و دارای رنج باشد، آن حکم را از وی برداشته و اورا از آن معاف داشته هست.[۱۴]
بدعت
بدعت عبارت می‌باشد از نوآورى عقیده یا عملى در حوزه آئین بدون استناد به منابع پذیرفته شده در استنباط احکام.[۱۵] از آنجا که زمام تشریع احکام و تکالیف بندگان به دست خدا می‌باشد که پیامبران از روش وحی آن را دریافت و به مردم ابلاغ می‌کنند، بنابر این، هیچ یک از بندگان حق ندارد از پیش خود و مبتنی بر لحاظ و پندار خویش، حکم و تکلیفی را احوال کند و آن را به آفریدگار نسبت دهد.[۱۶] روایات بسیارى در نکوهش بدعت وارد شده هست. مضمون برخى از آن ها این می‌باشد که: «هر بدعتى گمراهى، و فرجام هر گمراهى‌اى آتش می باشد

شریعت در اصطلاح قرآن کریم و مهربان روش و روشى می باشد که براى امتى شماره تلفن مسجد قبا مشهد از امتها، یا پیامبرى از پیامبران، انتخاب شده است و در اصطلاح فقها مجموعۀ احکام شرعى هست که پروردگار آن را از طریق پیامبران به مردم رسانده می‌باشد. احکام شریعت اسلام، همۀ بعدها زندگی انسان را در بر می گیرد و قرآن و سنت دو منبع اساسی آن میباشند. آدرس مسجد قبا مشهد

راغب اصفهانی در کتاب مفردات القرآن می‌گوید: الشرع: یعنی راهی روشن و واضح. گفته می‌شود: شَرَعتُ له طریقاً، یعنی راهی را برای او تبیین کردم. و چنین راهی را شِرع، شَرع و شریعه نامیده‌اند. مسجد قبا مشهد و در قرآن این لفظ برای نحوه الهی به استعاره گرفته شده و فرموده: «شِرْعَةً وَ مِنْهاجاً».[۱][۲]

در اصطلاح فقها مراد از شریعت، مجموعۀ احکام شرعى می‌باشد که معبود آن را براى بندگان خود سنّت قرار داده است و از طریق پیامبران ابلاغ گردیده و در بردارندۀ احکامى می باشد که اوّلًا، رابطۀ آدم را با خودش و ثانیاً، رابطۀ اورا با پروردگارش و ثالثاً، رابطۀ او را با همنوعانش تنظیم مى‌کند.

پس شریعت، نظام فراگیرى می‌باشد که تمامى جوانب و زوایاى زندگى آدمى را در برمى‌گیرد و شریعت اسلامى نیز یعنى دسته‌اى از احکام، مقرّرات و قواعد شرعى که خداى عزّ وجلّ آن را براى بندگان خود تشریع کرده و برگزیده می‌باشد و توسط خاتم پیامبران حضرت محمّد بن عبداللّٰه صلی الله علیه و آله ابلاغ شد‌ه‌است.[۳]

نسبت شریعت با آیین
دین و شریعت هر دو به معنای شیوه هست، البته قرآن شریعت را در معنای روش و روشی خاص برای امتی یا پیامبری خاص به شغل می برد. در‌حالتی که در خصوص امت های متعدد میفرماید: «لِآحادٍّ جَعَلْنا مِنْکمْ شِرْعَةً وَ مِنْهاجا[۴]؛ برای هر کدام از شما شرع و راهی قرار دادیم». ولی دین، یک قانون و روش الهیِ عمومی برای کل امت‌هاست

از این روی شریعت -بجز شریعت خاتم پیامبران، حضرت محمد (صلی الله علیه وآله)- نسخ می‏ پذیرد، اما دین به معنای گران قدر خود نسخ نمی‏‌پذیرد، یعنی این گونه نیست که حکم آن پس از مدتی برداشته شود. آئین از نخستین بوده و بعدا هم خواهد بود. پس خدا بندگان خود را جز به یک آئین که همان اسلام و تسلیم در عوض اوست موظف نساخته: «إِنَّ الدِّینَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلام[۵]‏؛ همانا دین نزد آفریدگار اسلام (تسلیم فرمان خدا شدن) می‌باشد.»[۶]

شریعت اسلام
در آئین اسلام، کتاب خداوند (قرآن) و سنّت دو منبع مهم شریعت اند که مجتهدان برای به دست آوردن احکام و تکالیف شرعی به آن دو رجوع و برگشت می‌کنند.[۷] همچنین «شارع»، به معنای واضع و تشریع کننده شریعت، خدای متعال و به معنای تبیین و تعبیر کننده آن، رسول اعظم صلّی اللّه‌ علیه و آله است.[۸]

بعضی از ویژگی های شریعت اسلام عبارتند از:

قلمرو جامع شریعت اسلام: شریعت اسلام قلمروی جامع دارد و تمامی بعدها حیات بشری را دربرمیگیرد؛[۹] اعم از امور عبادی، مسائل مربوط به خانواده، مسائل مربوط به معاملات و مسائل حکومتی و ...
تبعیت شریعت از مصالح و مفاسد: از طریقه فقهای شیعه، احکام و تکالیفی که خدا متعال مقرر کرده، تابع مصالح و مفاسد می‌باشد؛ به این مضمون‌ که معبود بدانچه مصلحت بندگان در آن بوده فرمان کرده و از آنچه برای آن ها مفسده داشته نهی کرده است.[۱۰]
شل گیری شریعت اسلام: آفریدگار متعال شریعت را آسان قرار داده می باشد. قرآن کریم ومهربان بابیان ها گوناگون به‌این نوشته ی علمی تصریح کرده است. در آیه‌ای می فرماید: «لایُکَلِّفُ اللّه‌ُ نَفْساً إلاّ وُسْعَها[۱۱]؛ خدا هیچ کس را تکلیف نمی‌کند مگر به قدر توانایی او». و در آیه‌ای دیگر آمده است: «وَ ما جَعَلَ عَلَیْکُمْ فِی الدِّینِ مِنْ حَرَجٍ[۱۲]؛ و در دین (در رده تکلیف) بر شما مشقت و رنج ننهاده می‌باشد». و در آیه‌ ای دیگر خداوند بعداز بیان این حکم که در صورت دسترس نداشتن به آب، با خاک منزه مجموعهّم فرمایید، می فرماید: «ما یُرِیدُ اللّه‌ُ لِیَجْعَلَ عَلَیْکُم مِن حَرَجٍ[۱۳]؛ خداوند نمیخواهد هیچ گونه رنج برای شما قرار دهد». از این رو، پروردگار متعال هم در رده جعل و تشریعِ حکم، حکمی حرجی و سختی زا حال و روز نکرده؛ و هم در شرایطی که که بر اثر پیدایی موقعیت و عوارضی، حکمی برای مکلّف حرجی و دارای رنج باشد، آن حکم را از وی برداشته و اورا از آن معاف داشته هست.[۱۴]
بدعت
بدعت عبارت می‌باشد از نوآورى عقیده یا عملى در حوزه آئین بدون استناد به منابع پذیرفته شده در استنباط احکام.[۱۵] از آنجا که زمام تشریع احکام و تکالیف بندگان به دست خدا می‌باشد که پیامبران از روش وحی آن را دریافت و به مردم ابلاغ می‌کنند، بنابر این، هیچ یک از بندگان حق ندارد از پیش خود و مبتنی بر لحاظ و پندار خویش، حکم و تکلیفی را احوال کند و آن را به آفریدگار نسبت دهد.[۱۶] روایات بسیارى در نکوهش بدعت وارد شده هست. مضمون برخى از آن ها این می‌باشد که: «هر بدعتى گمراهى، و فرجام هر گمراهى‌اى آتش می باشد